Działalność reaktywowanego w roku 1993 Polskiego Komitetu Zielarskiego opiera się na wspaniałych tradycjach społeczno-zawodowych organizacji zielarskiej działających w Polsce w okresie międzywojennym. Polski Komitet Zielarski reaktywowany 7 stycznia 1993r. jest świadomy tego, że wysoka pozycja polskiego zielarstwa w świecie jest w dużej mierze dziełem zapoczątkowanym przez przedwojenne organizacje zielarskie.

W roku 1926 powstało w Wilnie Towarzystwo Popierania Produkcji Roślin Lekarskich. Towarzystwo to przyjęło za swój cel: koordynację zbioru ze stanu naturalnego oraz handlu surowcami zielarskimi, jak też popieranie rozwoju upraw zielarskich. Towarzystwo to uległo likwidacji z chwilą powstania Polskiego Komitetu Zielarskiego. W roku 1929 powstał w Warszawie Związek Producentów Roślin Leczniczych i Przemysłowych. W wyniku jego działalności utworzone zostały w Polsce pierwsze profesjonalne ośrodki uprawy roślin leczniczych. W roku 1934 Związek ten połączył się z Polskim Komitetem Zielarskim.

W roku 1929 z inicjatywy ówczesnego Ministerstwa Przemysłu i Handlu zorganizowano Konferencję integrującą środowisko zielarzy w Polsce. Na Konferencji tej utworzono Polski Komitet Zielarski.

Przedwojenny Polski Komitet Zielarski był głównym reprezentantem interesów krajowego zielarstwa i koordynatorem gospodarki zielarskiej. Był organizacją, która odegrała istotną role w rozwoju polskiego zielarstwa. Celem ówczesnego Komitetu było tworzenie plantacji roślin leczniczych, prowadzenie prac doświadczalnych nad ich aklimatyzacją, inspirowanie badań naukowych w dziedzinie nauk o leku roślinnym, koordynowanie obrotu ziołami, szkolenie instruktorów zielarstwa. Odbudowę silnego polskiego zielarstwa po powojennej pożodze zawdzięczamy przede wszystkim przedwojennym członkom Polskiego Komitetu Zielarskiego.